Opis
To nie jest herb, lecz znak graficzny parku narodowego — bez tarczy, godła i tynktur, więc nie ma czego blazonować. W wersji okrągłej sygnetem jest tokujący batalion na zielonym kole: głowa i tułów czarne, dziób i nogi rude, skrzydła uniesione białe, wokół szyi biała kryza z piór; ptak zwrócony jest w prawo i stoi na dolnej krawędzi koła. Wokół biegnie jasnoszary otok z czarnym napisem — u góry BIEBRZAŃSKI, u dołu PARK NARODOWY. W wersji poziomej ten sam sygnet stoi obok dwuwierszowej nazwy. Starszy znak, opisany w atlasie parków narodowych dla niewidomych z 2014 roku, miał pierścień zielony z białymi literami, a po jego bokach białe kłosy traw.
Historia
Ochronę doliny zaczęto w dwudziestoleciu międzywojennym od dwóch rezerwatów — Czerwonego Bagna i Grzęd. W 1989 roku staraniem Towarzystwa Biebrzańskiego powstał Biebrzański Park Krajobrazowy, a park narodowy utworzono rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 września 1993 roku (Dz.U. 1993 nr 86 poz. 399). Jest największym parkiem narodowym w Polsce — 592,23 km², przy otulinie liczącej 668,24 km² — i obejmuje niemal cały, około stupięćdziesięciopięciokilometrowy bieg Biebrzy; dyrekcja mieści się w Osowcu-Twierdzy.
Znaku park nie datuje. Obowiązujące logo i księgę znaku udostępnia na stronie „Materiały dla mediów”, zastrzegając, że na użycie znaku potrzebna jest pisemna zgoda dyrektora; ani daty ustanowienia, ani nazwiska autora rysunku nie podaje. Księga ma tę samą budowę, te same barwy i tę samą typografię co księga Białowieskiego Parku Narodowego, bo obie pochodzą ze wspólnego systemu identyfikacji wizualnej Polskich Parków Narodowych (projekt: BrandNewIdea.eu). Wzorcowe projekty tego systemu ministerstwo opublikowało na przykładzie nieistniejącego „Parku Narodowego Beskidu Niskiego”, żeby żaden prawdziwy park nie posłużył za wzór dla pozostałych.
Co przedstawia i znaczy znak
Batalion to ptak siewkowy, którego samce w szacie godowej noszą wokół szyi barwną kryzę i staczają zaciekłe walki tokowe — od nich wzięła się polska nazwa gatunku. Nigdzie w Polsce nie występuje tak licznie jak nad Biebrzą i to jest cały powód, dla którego stoi w znaku: park chroni największe w kraju torfowiska niskie i jest przede wszystkim ostoją ptaków wodno-błotnych, a nie lasem ani jeziorem.
Barwy nie są tynkturami — zieleń koła to bagno i łąka, szarość to otok z nazwą. Sama dolina Biebrzy jednostką samorządu nie jest i herbu mieć nie może; herby przysługują tu gminom, miastom i powiatom, przez które biegnie rzeka. Znak parku jest więc tym, co nad Biebrzą naprawdę stoi przy drogach i tablicach — i katalog pokazuje właśnie to, zamiast wymyślać krainie tarczę.