Opis
W polu czerwonym z prawej srebrny Orzeł Biały ze złotymi szponami i dziobem oraz czerwonym językiem, z lewej Pogoń litewska: srebrny rycerz na srebrnym koniu o złotej uprzęży, ze srebrnym czaprakiem i siodłem, z mieczem o złotej rękojeści wzniesionym nad głową i ze złotą ostrogą, trzymający tarczę błękitną ze złotym krzyżem jagiellońskim. Pod Pogonią, spleciona z czaprakiem, biała litera „S”.
Historia
Herb ustanowiła Rada Powiatu Siemiatyckiego 28 października 2005 roku; autorem projektu jest Tadeusz Gajl, ten sam heraldyk, który zaprojektował herb województwa podlaskiego i narysował obowiązujący herb Białegostoku. Litera „S” pochodzi z herbu ziemi drohickiej.
Ziemia drohicka wchodziła od 1413 roku w skład województwa trockiego, a od 1513 roku — województwa podlaskiego, którego Drohiczyn był stolicą. Tam zbierały się sejmiki, wybierając dwóch posłów na sejm, i tam mieścił się sąd grodzki. W drugiej połowie XVI wieku ziemia obejmowała 3550 km² i 651 miejscowości, w tym dziewięć miast — z których tylko Drohiczyn był królewski, a pozostałe osiem należało do szlachty.
Co znaczą godła
Orzeł i Pogoń mówią to samo co w herbie województwa: ziemie powiatu leżały na pograniczu Korony i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Różni je układ — tu oba godła stoją obok siebie w jednym czerwonym polu, a nie jedno nad drugim — i to jest w tym zestawie trzeci wariant tej samej pary. Litera „S” dokłada do niej rzecz lokalną: przypomina ziemię drohicką i jej stolicę, w której 6 sierpnia 1253 roku legat papieski Opizo z Mezzano, w obecności Siemowita I mazowieckiego, koronował Daniela Halickiego — jedynego w dziejach Rusi króla.
Podlasie Nadbużańskie nie jest jednostką samorządu i własnego herbu nie ma. Powiat siemiatycki pokrywa większość tego kierunku — Siemiatycze, Drohiczyn, Mielnik, Grabarkę — ale nie cały: Ciechanowiec leży w powiecie wysokomazowieckim, a Brańsk i Boćki w bielskim. Znak stoi tu więc jako najbliższy, a nie jako właściwy, i dokładnie to mówi podpis pod nim.