Opis
W polu złotym gryf czarny wspięty, ze skrzydłami wzniesionymi, z językiem czerwonym, zwrócony w prawo heraldyczne (czyli w lewo z punktu widzenia patrzącego). Tarcza jednopolowa, bez korony, trzymaczy i labrów.
Historia
Gryf wszedł do heraldyki Pomorza z pieczęci książąt zachodniopomorskich pod koniec XII wieku. Najstarszy zachowany wizerunek to gryf na pieczęci Bogusława II przy dokumencie z 1214 r., dalej idą pieczęcie Barnima I z 1239 r. i Warcisława III z 1242 r. Od tego godła wzięła nazwę dynastia Gryfitów, panująca do 1637 r., kiedy zmarł Bogusław XIV.
Województwo pomorskie w dzisiejszym kształcie powstało w 1999 r. i wtedy rozpisano konkurs na herb; sejmik ustanowił go dopiero uchwałą nr 517/XXXVIII/02 z 28 stycznia 2002 r. Wzór graficzny opracował Wawrzyniec Samp, biorąc za pierwowzór XVI-wieczny fresk z gryfem w prezbiterium archikatedry oliwskiej. Komisja Heraldyczna przy MSWiA rozpatrywała projekt na posiedzeniu 9 listopada 2001 r., a 6 grudnia 2001 r. minister wydał opinię negatywną — uznano, że dla obszaru dawnych Prus Królewskich lepiej uzasadnione byłoby połączenie gryfa z orłem mieczowym. Na posiedzeniu 7 stycznia 2002 r. Komisja podtrzymała stanowisko. Opinia nie wiązała sejmiku i herb przyjęto w zaproponowanej postaci. W 2008 r. zarząd województwa wprowadził zmieniony rysunek gryfa — z innym ułożeniem głowy, łap i szponów oraz innym kształtem ogona — używany do 2010 r., po czym wrócono do wzoru z 2002 r.
Co znaczą godła
Gryf łączy ciało lwa z głową i skrzydłami orła. W średniowiecznej symbolice to zwierzę czujne i nieustępliwe, strzegące powierzonego mu dobra; na Pomorzu był najpierw znakiem dynastii, z czasem znakiem samej ziemi. Zestawienie czerni ze złotem to barwy gryfa kaszubskiego, wywiedzione z herbu księstwa kaszubskiego w wielkim herbie Księstwa Pomorskiego. Sięgnięcie po nie, zamiast po czerwień w polu srebrnym z herbu dawnego województwa pomorskiego w Prusach Królewskich, wiąże dzisiejsze województwo z tradycją książąt pomorskich i z Kaszubami — i to właśnie było przedmiotem sporu z Komisją Heraldyczną. Czerwony język to heraldyczne uzbrojenie godła: podkreśla gotowość zwierzęcia i nie niesie odrębnej treści.