Opis
To nie jest herb, lecz znak graficzny parku narodowego — bez tarczy, godła i tynktur, więc nie ma czego blazonować. Znak jest okrągły, złożony z dwóch kół współśrodkowych. Zewnętrzny pierścień jest zielony, a wokół niego biegnie napis białymi wersalikami: SŁOWIŃSKI PARK NARODOWY. W kole wewnętrznym mewa w locie, biała, z czarnymi końcami skrzydeł i czarnym ogonem, z głową zwróconą w prawo, jednym skrzydłem uniesionym, drugim opuszczonym. Tło górą błękitne (niebo), u dołu żółte pasma piasku wcinające się w błękit.
Historia
Słowiński Park Narodowy powołano rozporządzeniem Rady Ministrów z 23 września 1966 r. (Dz.U. 1966 nr 42 poz. 254), z mocą od 1 stycznia 1967 r.; dyrekcja mieści się w Smołdzinie, park liczy około 327 km², w tym blisko 110 km² wód Bałtyku. Najstarsze urzędowe ogłoszenie wzoru znaku zawiera rozporządzenie Ministra Środowiska z 2 lipca 2003 r. w sprawie nadania statutu Słowińskiemu Parkowi Narodowemu (Dz.U. 2003 nr 136 poz. 1292): jego § 3 stanowił, że logo parku przedstawia załącznik do statutu, a załącznik podawał wzór w skali 1:1. Kolejne statuty znaku już nie regulują — ani zarządzenie nr 23 Ministra Środowiska z 28 kwietnia 2011 r. (Dz. Urz. Min. Środ. i GIOŚ nr 2, poz. 23), ani obowiązujące rozporządzenie Ministra Środowiska z 18 lutego 2013 r. (Dz.U. 2013 poz. 308). Data powstania samego rysunku nie jest znana, podobnie jak autor projektu.
Wybrzeże Słowińskie to mezoregion fizycznogeograficzny o numerze 313.41 i powierzchni około 1123 km², wąski pas lądu długości około 200 km wzdłuż Bałtyku, od ujścia Parsęty po Kępę Swarzewską, w dwóch województwach — zachodniopomorskim i pomorskim. Nie jest jednostką samorządu, więc herbu nie ma i mieć nie może; herby przysługują tu gminom, miastom i powiatom. Park zajmuje środkowy odcinek tego pasa, między Rowami a Łebą.
Co przedstawia i znaczy znak
Ptak w znaku bywa określany jako mewa srebrzysta — gatunek wybrzeża bałtyckiego i najkrótszy skrót dla parku, który jest lądowo-morski i jako jeden z dwóch w Polsce chroni także wody Bałtyku. Barwy nie są tynkturami, lecz wprost opisem miejsca: błękit to niebo nad morzem, żółć — piasek plaży i ruchomych wydm Mierzei Łebskiej. Zielony pierścień z nazwą odpowiada drugiemu obliczu parku: borom nadmorskim, bagnom, torfowiskom i łąkom wokół jezior Łebsko i Gardno. Od 1977 r. teren ma status rezerwatu biosfery UNESCO, a od 1995 r. figuruje na liście ramsarskiej obszarów wodno-błotnych.