Czy naprawdę warto?
Skala jest tu argumentem: siedemdziesiąt pięć na dziewięćdziesiąt dwa metry to obrys większy niż większość zamków w regionie, a mury stoją na tyle wysoko, że widać dawny układ dziedzińca i wież. Drugą połowę wrażenia robi historia zniszczenia. Zamek przetrwał wojnę w stanie nadającym się do odbudowy — spalono go dopiero pod koniec działań, a wysadzono dwa lata później, już w czasie pokoju. To rzadki przypadek, w którym o ruinie zdecydował nie front, lecz decyzja podjęta po nim. Stan techniczny jest stanem ruiny: mury są spękane, a wchodzenie w nie ryzykowne niezależnie od tego, jak wygląda z zewnątrz. Na miejscu nie ma kasy, tablic ani obsługi — to obiekt do obejrzenia, nie do zwiedzania.
Dla kogo to dobry wybór?
Dla lubiących ruiny bez rekonstrukcji i biletu, i dla jadących wzdłuż Jezioraka. Dobre z psem i na krótki postój z aparatem.
Kiedy lepiej wybrać coś innego?
Odpuść, jeśli oczekujesz udostępnionego zabytku z trasą i opisami — to mury po wybuchu, bez infrastruktury.
Praktyczne wskazówki
- Nie wchodź w mury: obiekt jest niezabezpieczony po wysadzeniu w 1947 roku.
- Najlepsze ujęcia bryły są od strony wsi, z pewnego dystansu.
- Kwadrans do pół godziny wystarczy.
- Połącz z Jeziorakiem — brzeg jest kilka kilometrów stąd.
- Po deszczu podejście wokół murów bywa błotniste.
