Czy naprawdę warto?
To jest miejsce dla cierpliwych. Bez lornetki zobaczysz taflę wody i trzcinę; z lornetką i o właściwej porze — stada, dla których ten rezerwat powstał. Największe zgromadzenia łabędzi przypadają na okres pierzenia w środku lata, ale nikt nie zagwarantuje ich w konkretny dzień. Druga rzecz to dojście. Ścieżka bywa błotnista po deszczu, a odległości nie są symboliczne: od Mikołajek to około pięciu kilometrów w jedną stronę, więc pieszo trzeba na to zarezerwować pół dnia albo pojechać rowerem. I trzecia: to rezerwat, nie park. Poruszanie się poza wyznaczoną ścieżką jest zakazane, a wieże są jedynym sensownym punktem obserwacji — kto liczy na spacer brzegiem, będzie rozczarowany.
Dla kogo to dobry wybór?
Dla obserwatorów ptaków i dla każdego, kto chce w środku mazurskiego sezonu znaleźć miejsce, w którym nie ma nikogo. Dobre jako cel krótkiej wycieczki rowerowej z Mikołajek.
Kiedy lepiej wybrać coś innego?
Odpuść, jeśli liczysz na gwarantowane ptaki na wyciągnięcie ręki albo na infrastrukturę — nie ma tu kasy, kawiarni ani toalety.
Praktyczne wskazówki
- Weź lornetkę — bez niej to spacer nad trzcinę.
- Jedź rowerem albo autem do wsi Łuknajno i dopiero stamtąd idź pieszo.
- Po deszczu ścieżka bywa grząska; buty mają znaczenie bardziej niż zwykle.
- Wczesny ranek i godzina przed zachodem to pory, w których ptaki są aktywne.
- Zostań na ścieżce: to rezerwat ścisły w części akwenu, a schodzenie z trasy jest zakazane.
- Teren jest dostępny przez cały rok, bez bramy i bez kasy.
