Czy naprawdę warto?
Siła tego miejsca leży w surowości. Cela to dwa puste pomieszczenia z częściowo odtworzonym wyposażeniem i właśnie ta oszczędność robi wrażenie mocniej niż jakakolwiek aranżacja. Sanktuarium i izba pamięci to dwie różne warstwy jednego adresu. Kto przyjeżdża po barok, dostanie zespół klasztorny z koronowanym w 1983 roku obrazem; kto po historię najnowszą — celę i rękopisy „Zapisków więziennych”. Godziny udostępnienia celi i izby zależą od porządku sanktuarium, a nie od kalendarza muzealnego — bywa, że trzeba poczekać albo poprosić o otwarcie. Stoczek leży na uboczu, w gminie Kiwity, i nie ma tu ruchu turystycznego porównywalnego ze Świętą Lipką. To działa na korzyść ciszy i przeciw dojazdowi bez auta.
Dla kogo to dobry wybór?
Dla zainteresowanych historią najnowszą i dla pielgrzymów. Miejsce na godzinę, ciche o każdej porze roku.
Kiedy lepiej wybrać coś innego?
Odpuść, jeśli szukasz rozbudowanej ekspozycji muzealnej — to dwie surowe izby i gablotowa izba pamięci, a nie muzeum z narracją.
Praktyczne wskazówki
- Cela znajduje się na pierwszym piętrze skrzydła północno-wschodniego, izba pamięci w pomieszczeniach pod nią.
- W izbie pamięci są rękopisy „Zapisków więziennych” i „Rozważań Drogi Krzyżowej”.
- Przyklasztorny ogród, po którym spacerował Prymas, także jest dostępny.
- Obraz Matki Bożej Królowej Pokoju koronowano koronami papieskimi w 1983 roku.
- Godziny udostępnienia zależą od porządku sanktuarium — najlepiej uzgodnić je wcześniej.
- Do Świętej Lipki i Lidzbarka Warmińskiego jest stąd blisko; całość składa się na jeden dzień po Warmii.
