Barwy: złoto niemal wszędzie, zieleń prawie nigdzie

Złoto lub żółć występuje w dwudziestu herbach na dwadzieścia jeden. Jedynym wyjątkiem jest herb powiatu nowodworskiego, zbudowany ze srebra, brązu, zieleni i czerni. Złoto bywa całym polem (Pomorskie, Kaszuby, prawe pole Kociewia, lewe pole kapituły warmińskiej, dolne pole Białegostoku) albo samym godłem: korona Gdańska, ryby Gdyni, klucz i gwiazdy Helu, pastorały i lilie powiatu iławskiego, nimb i muszla świętego Jakuba, jeleń Łomży, monogram Augustowa, oręż obu czarnych orłów oraz krzyże jagiellońskie podlaskiego i powiatu siemiatyckiego — trzeci, białostocki, jest srebrny.

Czerwień pojawia się w siedemnastu herbach, a w dziesięciu tarczach jest barwą pola: Gdańsk, Gdynia, Mazury, herb biskupi Warmii, dolne pole Elbląga, wszystkie trzy pola województwa warmińsko-mazurskiego, obie połowy tarczy podlaskiego, górne pole Białegostoku, Suwałki oraz powiat siemiatycki. Bez czerwieni obchodzą się cztery herby: Olsztyna, Helu, powiatu iławskiego i powiatu nowodworskiego. Srebro jest w piętnastu herbach, czerń w dziesięciu.

Błękit jest polem tylko w czterech tarczach — Olsztyna, Helu, powiatu iławskiego i Sopotu — plus klinem u podstawy tarczy kociewskiej. W pozostałych czterech herbach, w których się pojawia, jest barwą jednego przedmiotu i niemal zawsze tego samego: tarczy jeźdźca. Pogoń niesie ją w herbie województwa podlaskiego, Białegostoku i powiatu siemiatyckiego, a w Supraślu błękit ubiera anioła i Marię. Metryka tej barwy bywa młodsza, niż się wydaje: błękit olsztyński wprowadził w 1896 roku Otto Hupp, a zapytany w 1923 roku przez magistrat o źródło odpowiedział, że dobrał go dowolnie.

Zieleń jest w tym zestawie barwą najrzadszą — cztery herby na dwadzieścia jeden — ale nie najmłodszą, jak wyglądało to przy szesnastu znakach. Najstarsza zieleń w katalogu ma 1720 rok: zielone trójwzgórze kamedulskiego godła Monte Corona, podyktowane Suwałkom w przywileju lokacyjnym Augusta II. Potem jest długa przerwa i trzy znaki z XXI wieku — murawa z trzcinami powiatu nowodworskiego (2001), pole herbu Kociewia (2003) i zielona łodyga lilii w herbie Supraśla (2003). Region lasów, puszcz i bagien obchodzi się w heraldyce bez zieleni prawie zawsze, a kiedy już jej używa, oznacza nią górę zakonną albo kwiat, nie las.

Czerń natomiast jest barwą największych godeł i najdrobniejszych szczegółów naraz: czarny gryf dwa razy, czarny orzeł pruski dwa razy, czarny półkrzyż kapituły warmińskiej, a do tego kamienie pod jeleniem Łomży, czarne nogi sopockiej mewy i pies u nóg świętego Rocha w herbie Suwałk.